Alleen staande moeder wordenKinderwens

Twijfel niet zei Ingrid, (reactie kinderwens)

Al sinds ik een jaar of 18 was, heb ik een kinderwens. Zo’n sterk gevoel van binnen. Soms lastig te negeren, op momenten dat het het helemaal nog niet passend zou zijn. Toen ik een vriend had, werd dat ook weer sterker. Maar hij was daar helemaal niet klaar voor.
De jaren verstreken en nieuwe relatie kwam er niet. Toen ik de dertig passeerde, zei ik al dat ik het ook alleen zou willen proberen, een te kind krijgen, als de situatie zo zou blijven. Op mijn 34e begon ik meer te lezen over het alleenstaand ouderschap en anderhalf jaar later had ik de knoop doorgehakt en me aangemeld voor een traject.
Een ontzettend spannende tijd! Intakes en ‘goedkeuringen’, en het kiezen van een donor. Een heel bijzonder proces; in hoeverre kan en wil je dingen bepalen of ‘uitkiezen’ voor je kind, maar toch ook niet keuzes om lichtzinnig te maken. In april was het zover, de eerste inseminatie. Wauw, het kon eindelijk echt zo zijn! En toen het lange wachten. Wat kunnen twee weken dan lang zijn. En hoe groot de teleurstelling bij het weer ongesteld worden. Ik was dan echt een dag van slag.
Helaas was het na drie pogingen nog niet raak. En was mijn donor er mee gestopt. Ik moest dus op zoek naar een nieuwe.
Ondertussen kwam ik regelmatig bij een goede vriendin, waar ik de jaren daarvoor veel steun aan had gehad. Dit was uitgegroeid tot een vriendschap.
In de gesprekken met haar merkte ik dat het onderwerp van een kind krijgen niet heel makkelijk was. Zo vond zij een kind een bekroning op de liefde van twee mensen, en dus niet passend bij mijn situatie. Na de derde poging gaf ze aan dat ze er verdrietig van werd dat ik weinig deelde van het proces. Ik zei haar toen dat ik het gevoel had dat ze vond dat ik het niet moest doen, en dat ik het daardoor lastiger bespreken vond.
Toen vertelde ze me wat ze niet had willen zeggen, omdat ze niet wist hoe je dit nou tegen iemand moet zeggen. Maar dat ze zieltjes bij andere mensen kon voelen, en dat als mensen zo’n zieltje om zich heen hebben, ze zwanger (kunnen) worden. Dat ze bij mij geen zieltjes zag..
Wat een mokerslag was dat.
Ik was er helemaal kapot van. Ik geloof dat er meer is dan we op het eerste gezicht kunnen waarnemen, ook al wissel ik daar soms wat in. Maar deep down geloof ik dat mensen dingen kunnen voelen en waarnemen. Ben ook bijgelovig, of dat nu realistisch is of niet. Het is 1 iemand die dat zegt, maar wat raakte me dat. Met al het verdriet en onzekerheid van de mislukte pogingen. Was het echt zo dat dit voor mij niet in het verschiet lag? En zeker lastig om te vertellen voor haar, maar wat moest ik met deze uitspraak? Ik was echt van slag.
Mezelf kennende zou ik dit niet makkelijk los kunnen laten. En ik dacht, als zij dingen kan voelen, dan vraag ik nog een ander iemand die dingen kan voelen. Of die dit bevestigt, of dat het toch nog anders kon liggen.
Zodoende ben ik gaan googelen en kwam ik al snel bij Ingrid terecht. Ik heb niet verder gezocht en heb Ingrid een verzoek om een gesprek gestuurd, met de reden er kort bij. Heel snel kwam er een reactie. En oh, wat was ik daar blij mee! Ingrid stuurde dat ik er niet aan moest twijfelen, en dat ze zelfs twee kinderen in het verschiet zag! Wat een opluchting. Ze schreef ook dat het voor mensen soms lastig kan zijn dierbaren in te voelen, omdat je deze wilt behoeden voor pijn. Maar dat zij daar dus geen last van heeft.
Het heeft daarna nog vijf maanden geduurd voordat ik daadwerkelijk zwanger was, en bij iedere mislukte poging hoorde ik de woorden van die vriendin weer. Maar ook de woorden van Ingrid die me zo sterkten. Tijdens de zwangerschap bleef ik het ook spannend vinden, zo had de uitspraak me geraakt. Gelukkig ging het allemaal goed en is mijn zoon geboren. En wat een ontzettend heerlijk gozertje is het, nu 1 jaar. Ontzettend lief, sociaal en onderzoekend en ik heb het geluk gehad hem van het begin af aan zelf te kunnen verzorgen. Die kleine kabouter brengt ontzettend veel plezier, maar ook liefde. Liefde van alle kanten; hij geeft deze, ik voel enorm veel maar mensen om hem heen ook. Zelfs bijvoorbeeld mensen op straat zijn erg lief. Wat een enorm cadeau.
Ik hoop dat de tweede er ook nog steeds mag komen, daar ga ik me binnenkort op richten. En bij onzekerheden klop ik weer bij Ingrid aan de deur ;).